11 april 2018 - Page - Canyon X - Coal Mine Canyon - Seligman




Vooraleer richting zuiden te vertrekken, staat er voor vandaag nog een bezoek aan Canyon-X op het programma. Dat is een gelijkaardige canyon als de Antelope canyons, maar dan vooral met minder volk...véél minder volk. En dat is ook de reden waarom we dit jaar voor deze canyon gekozen hebben.
Vorig jaar was het bij Lower Antelope Canyon al ontzettend druk en de laatste maanden is het daar een echt circus geworden, met vooral heel veel ontevreden toeristen die zich enkel als vee behandeld voelden als ze met ganse drommen door de canyon gejaagd worden.
Iedereen van onze groep was het er dan ook over eens dat we deze kelk best aan ons lieten voorbijgaan en opteerden voor deze veel minder gekende canyon.

We zijn om 8:00 u bij de ingang en worden dan een half uur later met trucks naar de eigenlijke ingang van de canyon gereden.


Wat onmiddellijk opvalt is de vriendelijkheid en hulpvaardigheid van deze mensen hier. Wat een verschil met de andere Antelope Canyons (ook deze Canyon-X is een deel van de lange Antelope Canyon) waar men gewoon als koopwaar gezien wordt.
Er is zelfs voor drankjes gezorgd, zowel boven aan de ingang als beneden bij de eigenlijk canyon.
Boven en beneden? We worden inderdaad met de trucks tot op een bepaalde plaats gebracht tot waar ze niet verder meer kunnen en vanaf daar gaat het via een zanderige helling te voet naar beneden.


Men is zowaar het zand nat aan het sproeien omdat er niet te veel stof zou rondvliegen.





































Pfff, dat wordt straks blazen om deze helling met diep zand terug op te klauteren...

Onze groep bestaat uit 14, onze groep van 12 en nog 2 Duitsers.

We worden verwelkomd door onze gids Eugene en die drukt ons al direct op het hart dat we "plenty of time" hebben en dat er "no reason to hurry" is. Nou, ook dat is weer compleet anders dan bij de andere canyons.
Canyon-X bestaat eigenlijk uit 2 canyons, een langere en een kortere. We beginnen met de langere en al direct na de ingang is het duidelijk vanwaar deze naam komt.


We komen bij de eigenlijke ingang van de rechter canyon en niets laat vermoeden wat er daarachter ligt.


Eugene toont aan iedereen uit welke hoeken de beste foto's gemaakt worden. Ondertussen heeft hij nog voldoende tijd om over koetjes en kalfjes te vertellen, zo onder andere dat hij 8 jaar lang in Upper Antelope Canyon gewerkt heeft maar dat hij het niet langer kon aanzien hoe de mensen er als vee doorgejaagd werden.



De fototoestellen draaien overuren en als we denken dat we gaan moeten beginnen voortmaken, komt Eugene nogmaals zeggen dat er geen enkele reden is om ons op te jagen.





































Eugene neemt ons dan in groepjes van 3 terug mee naar de ingang van de canyon waar hij sunbeams creëert door zand op te gooien.





































Na zowat een uur in deze eerste canyon gaan we terug naar de splitsing waar er opnieuw drankjes kunnen genomen worden, waarna we de kortere maar daarom niet minder mooiere canyon kunnen gaan verkennen.


Het is niet altijd makkelijk om foto's te nemen met het felle tegenlicht, maar we proberen er toch het beste van te maken.




















































































Als we terug uit deze canyon komen wacht ons nog een leuke verrassing: we moeten helemaal niet te voet deze steile, zanderige helling op, maar worden gewoon naar boven gereden met ATV's. Als dit geen luxe is.

Leen met onze bijzonder aangename gids, Eugene.

Als we terug met de trucks naar de hoofdingang rijden, zien we dat men ook deze dirt road aan het effenen is. Ze slepen een stalen plaat met een truck over het zand om zo de washboards te effenen. Er wordt hier toch echt wel aan klantenbinding gedaan...

Om 10:45 u, of zowat drie kwartier later dan voorzien, zijn we opnieuw bij de auto na een toch wel heel geslaagd bezoek aan Canyon-X.

Het is inmiddels al behoorlijk warm geworden en er staat ook een bijzonder strakke wind. We hadden in de weerberichten inderdaad al gelezen dat het behoorlijk "stormy" zou zijn vandaag.

Onze volgende halte ligt een heel stuk verder naar het zuiden, ten oosten van Tuba City.
Daar gaan we nog eens naar Balanced Rock kijken, een bijzonder raar zicht zo midden in the middle of nowhere.
De medereizigers weten dan ook niet goed wat ze zien...


Het is hier bloedheet en we moeten soms vechten tegen de wind, maar deze ronde bollen zijn toch echt wel iets heel bizar.









































Lunch hebben we voorzien aan de picknicktafels bij Coal Mine Canyon, maar met deze wind is dat compleet uitgesloten. We parkeren dan ook gewoon de auto's met de neus in de wind en eten onze lunch bij de openstaande koffer. Met dergelijk grote auto's is het geen enkel probleem om rechtstaand comfortabel onder de vijfde deur te staan.

We bezochten Coal Mine Canyon voor het eerst in 2012 en waren toen danig onder de indruk van deze geweldige uitzichten, zo dicht bij de hoofdweg en toch compleet onzichtbaar vanaf deze weg.
We lopen, soms echt beukend tegen de wind, heel wat meters af aan de rand van de canyon om deze van uit verschillende hoeken in beeld te brengen.



De donkere lagen maken duidelijk waarom deze canyon 'Coalmine Canyon' genoemd wordt.




Nicole en Leen vechtend tegen de wind

Steven legt de natuurpracht vast op de gevoelige plaat





Voor het laatste uitzichtpunt rijden we opnieuw naar de hoofdweg en rijden enkele kilometers oostwaarts vooraleer een andere dirt road in te slaan om naar de Ha Ho No Geh Canyon te rijden.
Van hieruit is de canyon eigenlijk het mooist en we hebben ook een heel mooi uitzicht op The Ghost, de grote rots centraal in de canyon. Wat een bizarre omgeving is dit toch...


The Ghost





Coal Mine Canyon heeft nog een kleine buur, namelijk Ha Ho No Geh Canyon en dat is onze laatste stop voor vandaag.



Nicole, Steven en Anna bij Ha Ho No Geh Canyon

Het is 18:30 u als we bij het hotel aankomen na alweer een schitterende én afwisselende dag.

We slapen langs de Route 66 in een wel heel specifiek motel, met kamers als "Marilyn Monroe", "Harley Davidson",...


's Avonds eten we in de kamer en dan is het tijd om naar bed te gaan, want morgen vertrekken we vrij vroeg richting Supai. En dat wordt niet bepaald a walk in the park met zo'n 13 km tot in het dorp en dan nog eens 3,8 km (en terug) naar de watervallen...


Het weer: heel mooi bij 30°C

Aantal gereden km: 472
Overnachting in Stagecoach 66

5 opmerkingen:

  1. Ik ben bijna verkocht ;-).
    Verkies je Canyon X of Waterholes Canyon als je zou moeten kiezen. Wij passen voor Antelope Canyon maar willen toch een slot Canyon gezien hebben ...
    Ik volg jullie verslag dag na dag !

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je kan beide eigenlijk niet vergelijken. In Waterholes loop je vrij rond maar heb je in de verste verte niet de mooie kleuren van de Antelope Canyons, waar dus ook Canyon-X toe behoort.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Op welk tijdstip heb je de mooiste kleuren in Canyon X ? Nog veel plezier daar !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. De kleuren zullen niet echt wijzigen, maar voor fotografie is de vroege ochtend, net zoals bij de Lower, het best. De reden is dat ale foto’s omhoog genomen worden en hoe feller het tegenlicht hoe moeilijker dit wordt.

      Verwijderen
  4. Prachtig verslag van jullie bezoek aan Canyon X Rudi! En bovendien heel herkenbaar. Ook wij hebben deze slot canyon namelijk vorig jaar bezocht en soortgelijke ervaringen gemaakt: een hele mooie en ontspannen tocht zonder het gevoel er doorheen gejaagd te worden. Wij hadden zelfs het geluk, dat we er maar met een groepje van 4 man plus de gids waren. Onze gids had bovendien zijn gitaar mee en hij begon midden in de canyon voor ons te spelen. De akoestiek is er geweldig en zijn gitaarspel maakte ons bezoek aan Canyon X tot een echt unieke ervaring!

    BeantwoordenVerwijderen